ihtiyacın olanı al, senin için buradayım

ona kötü bir arkadaş olduğunu söylüyorum, evet diye cevaplıyor beni. biliyorum benden başka arkadaşlar edindiğini. o günlerde beni hafızasına bir an olsun almadığını. aramadığında anlıyorum. çünkü beni düşündüğü an duramaz, tatlı uykumdan uyandırmaya hiç acımaz. arar. uyandırdım mı yine seni? hadi uyu.

utanmadan beni niye çağırmadın diye soruyor. niye gel demedin, bir gün geleyim istemedin gibi şeyler söylüyor. aklıma kötü bir arkadaş olduğuna küçük kalbimin hiçbir şeyden bunun kadar emin olmadığı o günler geliyor. içime doğru çekildiğimi, belki de bir yerlerde bir kara deliğin içine çekilmekte olduğumu hissettiğim, girne sıcağında balkonda otururken gözyaşlarımın usul usul akmasına engel olamadığım günleri hatırlıyorum. bir kere olsun aklıma gelmedi seni çağırmak diyebiliyorum. şaşırıyor. 

beni sevmediğini söylediği anları içime nasıl kazıdığımı bilmiyorum ama garip bir şekilde asla aklımdan çıkmıyor. geçmeyen hislerime rağmen onun bana eksikte kalan bu hislerinin her ama her an farkındayım. ve evet, bazı geceler konuştuğumuzda aşkım diyor bana. sevgilim. bedenimi terk ediyorum, söyleme bana bunları diye haykırmak istiyorum ama sadece tepkisiz bir şekilde durabiliyorum. asla ona aşkım veya sevgilim diyemiyorum.

kendimden verdikçe verdiğim, varlığımı ona adadığım zamanlar oluyor bunlar. biliyor sanırım. belki de o yüzden diyor. kendisine olan aşkını, varlığımı ona adayışımla bir daha ilan ediyor. ellerimi yine kalbimin olması gereken yerin üzerinde birleştiriyorum. sakince kalbimin atışlarını dinlemeye odaklanıyorum. sıcacık. gözlerimi kapatıyorum. hayatım, ihtiyacın olanı al, senin için buradayım.

parmaklarımın ucundan sana doğru akan aşkı, yine kendine kat.