kız (sen) baya küçük

yazının içeriği kalbimdeydi, başlığı ise bir mesajdan almıştım. evden çalıştığım ve de evde olduğum son gün için içimin bu doluluğunu akıtmak istedim. oturduğum yerden kısaca kalktım, geri geldiğimde başlık bana bakıyordu.

ah, kalbim. tümerk seni kırdığı için çok üzgünüm, kalbim. ellerimi üzerinde birleştirmek, atışlarında soluklanmak istiyorum, kalbim. grinch'inkine benziyorsun, küçücüksün, ah kalbim. büyüyecek misin, büyürsen kalıbına sığabilecek misin?

küçücüksün, kalbim. beş yaşındaki zehra'da yer etmiş ve orada zeytin ağacının altında uyuyakalmışsın, kalbim.

çok üzgünüm. aklıma çocukluğumun yaz sıcakları geliyor, iç daralmaları, bunalımlar.. çocukken de bunalım yaşadığımı fark ettim bu tatilde. o zamanlar da bir şeyler eksik, bir şeyler yanlış, bir çocuk olarak benim bu hislerim ise kabul edilebilir değil. ama her şeyden de öte, küçük bir kız gibiyim. kocaman bir adamdan sevgi bekliyorum. ah, kalbim.

yüzüne, gözlerine bakmayı seviyor, dokunmayı ve öpmeyi her an düşlüyorum. ellerimi üzerinde birleştirdiğim kalbimi, oyup açarak sunmak istiyorum. gözlerimi yuvalarından sökerek, al benden demek istiyorum. al benden, artık daha fazla sana bakmak istemiyorum.

erkek hala büyük, kız (sen) baya küçük.

beni seviyormuşsun gibi gelmişti. bir an için öyleydi.